Yarım Kalan Vefa Şiiri - Halil Doğan 3

Gölge gibiydiler yanımda, güneş varken,
Sokaklar kalabalıktı, mevsim henüz baharken.
Bir fırtına koptu, arkama döndüm o an;
Ne bir el kaldı tutunacak, ne bir dosttan figan.

En çok da can dediğin vururmuş sırtından,
Meğer pay kapıyorlarmış senin hayatından.
Elinle beslediğin kuşlar uçup gitmiş,
Yüreğindeki o büyük vefa çoktan bitmiş.

Şimdi yorgun bir nefesle izlersin uzağı,
Anlarsın ki insanın insana kurduğu en büyük tuzaktır bu.
Koştuğun yollar boş, beklediğin yüzler yabancı,
İçinde kalan sadece o tanıdık, o geçmeyen acı....