Dallarımdan düşen yapraklardasın,
Bir sonbahar hüznü, sarı bir yalnızlık.
Rüzgarın her dokunuşunda adın savrulur,
Bir boşluk yankılanır içimde, sensizlik.
Seni sormayan sabahlara uyandım,
Her güneş ışığı, geceyi özler gibiydi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta