YARIM KALAN AŞK
Onu sevdim,
adını kalbimde fısıldayarak…
Gülüşü bahardı,
bakışı ömrüme denk düştü.
Bir kız sevdim,
elleri titreyen umut gibi.
Ben “gelecek” derken,
o sessizce yoruluyordu hayattan.
Hastalığı adını bile söyleyemedi,
geceler kadar karanlıktı.
Ben dualar biriktirdim yastığıma,
o her gün biraz daha eksildi.
“Geçecek” dedim,
aşka inanarak.
Oysa bazı mucizeler
sevilince bile kalmıyormuş.
Son kez baktı bana,
gözlerinde veda vardı.
Kalbim hâlâ bekliyor,
o ise toprağın en sessiz yerinde.
Şimdi aşkım mezar taşına yaslı,
adını rüzgâr söylüyor.
Ben yaşamak zorundayım,
o ölerek sonsuzlaşıyor…
Kayıt Tarihi : 2.1.2026 23:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, yarım kalan bir aşkın sessiz tanıklığıdır. Bir adamın, sevmeye cesaret ettiği ama kurtarmaya gücünün yetmediği bir kızı anlatır. Kız, hastalığını başta sakladı. Çünkü aşkın yük olmasını istemedi. Adam ise onun yorgunluğunu hayata yordu; geçici sandı, geçeceğine inandı. Sevgiyle iyileşeceğini düşündü. Her insan gibi… Zaman ilerledikçe kızın bedeni zayıfladı, ama sevgisi eksilmedi. Adam her gün umut taşıdı gözlerinde; kız her gün biraz daha vedaya yaklaştı. Söylenemeyen kelimeler, tutulamayan eller ve yarına ertelenen hayaller birikti aralarında. Kız öldüğünde, geriye sadece bir mezar değil; adamın içinde susmayan bir boşluk kaldı. Çünkü bazı aşklar tamamlanmaz, sadece yaşanır. Ve bazı insanlar sevilerek değil, kaybedilerek ölümsüzleşir. Bu şiir; yaşayamayanlara, yarım kalanlara ve “keşke”lerle yaşamayı öğrenen kalplere ithaf edilmiştir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!