Yarım asra beş kala Şiiri - Berr Keff

/yedi kat gök
yedi kat mühür
şahit ömrüme/

suskun toprak öperken
kök salan her ağacı
ekledim bir yıl daha
takvimin sayfasına
ne kışın ayazı
ne de bahar telaşı
sessiz bir söz gibidir
ömrümün ilk mısrası

alçak katlı evlerin
mütevazi gölgesi
gençliğimin içinde saklı
cennetin sesi
radyoda çalan bozlak
bugün için söylenmiş
ruhumun dehlizine
nakış nakış işlenmiş

kızılayda koşturan
içimin toy hırçın sesi
güzharımda buldu dinginliğini
söndü gençlik parkında
o rengarek ışıklar
yüreğimde el ele
kabuk tutmuş yaralar

annemin sesindeki
o huzurlu sabahlar
avucuma sığmıyor
sımsıcak hatıralar
taşlara çarpan başım
rüzgarla dertleşiyor
artık güneş batarken
içimi acıtmıyor

kendi özüme göçtüm
seçtim ebedi anı
cebimde birkaç anı
birkaç ankara taşı
sanki hiç bitmiyecek
o çocukluk telaşı
böyle tamamlıyorum
bu efsunlu devranı