Yare Şiiri - Ayşe Uçar

bulutların dil yaresidir yağmurlar
vakitli vakitsiz inerler sağanak sağanak
var olabilmenin zorluğunu yaşatırlar
vicdanın aklın özgürlüğün inişli çıkışlı
zor kıyamlarında

gelir geçeriz
çile tozlarını yuta yuta
günlerin ayların yılların bitkinliğinde
tıkız seslerin habis çığlığında zorlanır hayat
bazen kamçılı kasırgaların sisli fısıltıların arasından doğar güneş
bazense ölümcül hortumların eşiğinden

ne kadar istesek de kötücül ruhların çiğliğine dokunmadan
geçelim dağlardan düz ovalardan çağlayarak
şimşek hızıyla yağmur sesiyle
kuş kanadıyla
desek de
olmaz
saçlarımız fırtına çekişli rüzgârların elinde kalır
geçmişe gömülen mezarların iniltili ağıtlarına takılır ayaklarımız
ellerimize kına gibi sürülür ana baba hasreti

küçücük bir çocuk oluruz kimi zaman
çorabının tekini bulamamış tokası kırık dudağı düşük
okula gitme telaşından çıkamamış acemi bir kuş
bazen tembel bazen çalışkan olmanın
hür komutan edasıyla

yürürüz uygun adımlarla
yıkılmak yok pes etmek yok

sil baştan yeniden yeniden başlarız düşe kalka hayata
kolumuzda altın bileziğimiz yoksa da gümüşten pırlantadan
bakırdan daha değerli emeğimizle yoktan var eder
vardan çoğaltırız imkanları

ara sıra mutlu bir serçe gibi sekerek hoplaya zıplaya
isyan bayrağını çeker baş kaldırırız kederlere sıkıntılara
çiçeklerle arılarla birlikte nehirlerin üstünden aşarız
kırmızı şapkalı mantarlarda eyleyerek seyran

aşık oluruz ara ara
kederli ve kalbi yaralı hüzünlü kuyularda dertlenerek
bir mahzun bi melül

her seher güneş doğarken
yeniden yeniden doğarız ölümlü dünyaya
tepelerde serin rüzgârlar saçlarımızı yüzlerimizi okşarken
yaşam denilen oyunun içinden geçerken güneşle birlikte
selamlarız yıkılası dünyayı

elimiz yüzümüz dimağımız hayal kırıklığı zengini
çoğu zaman aşkı ç-almaya gideriz kalp hırsızlarından
sonundaysa elimiz hep boş düş kırıklığı içinde mâlâmâl döneriz

2810202510:17