Yarayı Taşıyanlar Şiiri - Rüstem Badıllı 3

Biz kimsesiz bir sabaha uyandık,
Güneş bile temkinliydi,
Işığını yavaş sürdü sokaklara
Uyanmasın diye acı.

Bir annenin susuşunu gördüm bugün,
Ağlamak değildi,
Sanki gözyaşını saklayarak
Dünyayı koruyordu.
En ağır yük
Sessiz taşınırmış, öğrendim.

Mazlum dedikleri
Yere bakan değil,
Yükseğe bakmaya cesareti kalmayanmış.
Biz o bakışı
Yeniden öğretmeye çalıştık.

Ellerimiz boştu,
Ama kalbimiz dolu.
Birbirimize yaslanmasak
Düşerdik.
İşte direnç biraz da
Düşmemek için tutunmaktır.

Bir çocuğun adını
Bir daha söyleyememek
Bir rejimin en sert hükmüdür.
Biz isimleri unutmamak için
Kalbimizi defter yaptık.

Ne bağırdık
Ne taş attık.
Sadece gitmedik.
Gitmemek bazen
En büyük başkaldırıdır.

Bir gün adalet gelirse
Ayak sesleri hafif olacak.
Çünkü o,
Yorgunların kalbini ürkütmemeyi bilir.

Biz kazanmayı değil
İyileşmeyi istedik.
Çünkü iyileşmeyen zafer
Yeni bir yaradır..

Ve eğer sorarlarsa
“Ne bıraktınız ardınızda?”
Deyin ki:
Birbirine dokunmaktan korkmayan
İnsanlar.