Bir kayıp şehirdeyim kendimi arıyorum
Kaldırımlar boyunca her taşa soruyorum
İçimdeki kendimi yabancı sanıyorum
Tanıdık bir tek yüz var; kırık kaldırım taşı
Serseri lambaların loş aydınlığında
Uzuyor gölgem karanlıklara doğru.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta