Bir kalp vardı sana adını veren,
Geceleri seni düşünmekten eriyen.
Ben seni sevmenin yükünü taşırken,
Sen hiç düşünmeden çekip giden.
Bir sözün yetti içimi dağıtmaya,
Bir sessizliğin ömrümü yakmaya.
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta