Yaralı Şiiri - Nimet Öner

Yaralı

Her gün tam bu saatlerde senli dalgalarla duygu denizine dalıyorum!
Ve daha ismin dudağıma düştüğü anda, vurgun yiyorum..
Nefesim kesiliyor 
Diplere düşüyor,
Boğuluyor, 
Yinede ölmüyorum..
Sahi; en son seninle ne zaman ağladık?
Ne zaman bir düşe daldık birlikte
Ne zaman güldük bir kedinin pembe patilerine!
Hangi hikayede buluştuk ikimiz
Hangi şiire yazıldı isimlerimiz

Oysa ben sevinç gözyaşlarımı
El değmemiş düşlerimi
Ve gün görmemiş gülüşlerimi sana saklamıştım
Kahkahalarımla tanışmadım henüz
Bütün hikayelerim seninle başlayıp seninle bitiyor
Şiire gelince, ismini heceliyorum aşk diye
Şiir diyorlar adına
Ve Kırılmışlığıma aldırmadan
Hâlâ beni ikiye böldüğün yerdeyim
Kayıp yanımı arıyorum
Kadıköy ün arka sokaklarında
Seni yaşarken nasıl özlediğimi anlatacak söz henüz gelmedi aklıma
Yağmur bile silemiyor gözlerimin hüzününü anlıyor- musun
Sen ah sen bu kadar uzak olmasaydın keşke
Çok kızıyorum önce kendime sonra sana
Sonra Kızma diyorum kendin için sevdin işte
kızma diyorum kendime
O, gülmeyi bilmiyor
Kimbilir kaç yüz yıllık bir yarası var,
Çatık kaşlarının arkasında saklıyor..
Ve diyorum ki, O uçmayı bilmediği için kanat kırmanın ne demek olduğunu da bilmiyor,
Kim bilir kaç bin yıllık bir darbe var ruhunda Onaramıyor
Onaramıyor.
A. Nimet Öner