Yaralarım Şiiri - Birsessiz Sair

Yaralarım

en çok yalnız kaldığımda
içimdeki yaralarımla konuşuyorum.
cevap vermiyor hiçbiri,
ama susmaları bile canımı acıtıyor.

bazen adını yazıyorum en derin olana,
sanki seni çağırırsam diner gibi...
ama ne tuhaf;
en çok o yara kanıyor.

kendimi avutuyorum, geçer diye,
dün'ü ikna etmeye çalışır gibi.
oysa biliyorum:
bazı acılar iyileşmez, sadece yer değiştirir.

ellerimi kalbime bastırıyorum,
dağılmasın diye içim.
çünkü en küçük sarsıntıda
sen düşüyorsun içimden, parça parça.

unutmak dedikleri şey
sadece başka bir yalan biçimi.
insan en çok “unuttum” dediği yerde
yeniden hatırlıyor seni.

içimde, bir ses arıyorum
bitti desin diye.
ama ne zaman sustuğumu sansam,
sen başlıyorsun içimde konuşmaya.

aynı cümleleri kuruyorum her gün,
eksilen bir şey var sanki...
ama fark ediyorum:
eksilen sensin, artan acı.

duvarlara yaslıyorum sırtımı,
yıkılmayayım diye.
ama insan en çok
kendi içinde çökerken sessiz oluyor.

gözlerimi kapatıyorum bazen,
belki hiç yaşamamışsın gibi...
ama hafıza dediğim şey
insana en çok inat eden tarafıymış.

bir kırıntı bırakmışsın içimde;
ne atabiliyorum, ne tamamlayabiliyorum.
eksik bir cümle gibi yaşıyorum,
sonu gelmeyen bir vedanın içinde.

ve kimse bilmiyor:
ben aslında seni değil,
sende bıraktığım kendimi özlüyorum.
ve ben her defasında...

seni unuttum sanırken
bir bakıyorum,
konuştuğum o yaraların hepsi sensin.
şimdi anlıyorum:

yalnızlık dediğim şey
senin yokluğun değil sadece,
senin içimde kalmaya devam etmenmiş.
ve en çok da bu yüzden

iyileşemiyorum.
çünkü insan
kendi içinden birini çıkaramıyor.
bir gün gerçekten geçecek sanmıştım,

her şey susacak, her şey dinecek diye...
ama yanılmışım.
insan iyileşmiyor bazı şeylerden;
sadece bir ömür

kanadığını kimseye belli etmemeyi öğreniyor.
unutma...
bir gün
bir sessiz şair de ölecek.