hepsinin ortasında.
Eksik.
Çok eksik.
Ve sonra insan bir noktada anlıyor;
kapılar açılmayacak,
o tanıdık sesler bir daha duyulmayacak,
bayram sabahı erken kalkmanın bir anlamı kalmayacak.
Çünkü kimse seni uyandırmayacak,
kimse hadi kalk demeyecek,
uzanacak bir el olmayacak.
Ve sen nereye gidersen git,
hangi odaya girersen gir,
hep aynı yere düşeceksin
aynı eksikliğe.
Çünkü bu yokluk
bir yere ait değil artık…
senin içine yerleşmiş.
Ve sen,
ne kadar yaşarsan yaşa,
her sabah
onların gerçekten gelmeyeceğini
yeniden öğreneceksin.
ve hiçbir bayram
bir daha
senin olmayacak.
Kayıt Tarihi : 27.03.2026 21:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!