Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Gecenın illerlemiş bu saatinde hüzün dolu bir o kadar güzel bir şir okudum
umut olmasaydı ilk acıda giderdik...
anlayamazdık acıların geçici olduğunu...
anlayamazdık sevginin daimi olduğunu...
anlayamazdık dostluğun değerini...
anlayamazdık duyguların varlığını...
saygılarım yüreğinize ve kaleminize...
yaşamak bilinmeyene yolculuktur hep...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta