Yara Şiiri - Kasım Kobakçı

Ne takvimler düştü duvardan,
Kaç ömür tükendi, bu yardan.
Zehirli yel ve toz yığını,
Mavinin bağrında, kar izi,
Sızlar durur, hala o yara.
*
Çakal dişli, emir kulları,
Vitrinde, satılık hayatlar.
Karanlık, köşklerin beyleri,
Öğütür kemiği hevesle.
Mevsimler, su gibi aksa da,
Tütmekte dumanı, Bağdat'ın.
*
Unutmam, yapılan zulümü,
Gökten yağan, o kor ölümü.
Bebekler, uykuda vuruldu,
Kırıldı, dünyanın kalemi,
Dinmedi yasımız, dinmedi.
*
Maskeli yüzler, hep gülüyor,
Masumun, hakkını çalıyor.
O mağrur devlerin yasası,
Doğrayıp biçiyor, bizleri.
Zamanın çarkları, dönse de,
Kan ağlar, çaresiz Yemen'im.
*
Hangi söz anlatır, bu derdi?
Kimler bu ateşe, su verdi?
Taş olsa, çatlardı sabırdan,
Kapanmadı gitti, o çukur,
Hala inler durur, Bosna'da.