Yar Yoluna Şiiri - Yücel Gümüş

Geceler çöker de adını anarım,
Sensiz geçen ömrü nasıl sayarım?
Bir damla rahmete muhtacım yârim,
Yar yolunda beni dermansız koyma,
Hak aşkına gönlümü sensiz bırakma.

Yollar uzun, gönül yorgun, dizler bükülü,
Gözlerimde hasretin ateşi yüklü.
Bir garip kul oldum kapına dökülü,
Yar yolunda beni umutsuz koyma,
Dost aşkına gönlümü sensiz bırakma.

Ne servet istedim ne dünya malı,
Bir sıcak tebessüm yeterdi cana.
İçimde dinmeyen ayrılık hâli,
Yar yolunda beni çöllerde koyma,
Hak aşkına gönlümü sensiz bırakma.

Kimi zaman düştüm nefsin eline,
Kimi zaman ağladım kendi hâlime.
Sığındım sonunda rahmet gölüne,
Yar yolunda beni pişmanlıkta koyma,
Dost aşkına gönlümü sensiz bırakma.

Bir gün gelir bu can tende durmaz,
Açılan defterler gizliyi sormaz.
Senin aşkın olmadan gönül huzur bulmaz,
Yar yolunda beni sevgisiz koyma,
Hak aşkına gönlümü sensiz bırakma.

Ne zaman adını ansam içim titrer,
Sensiz kalan gönül her gece inler.
Kapında bekleyen bu garip kul der:
Yar yolunda beni çaresiz koyma,
Dost aşkına gönlümü sensiz bırakma.