Yâr Ve Yıldızlar Şiiri - Mustafa Özmen 2

Çekiştirilip duruyor göklerdeki perdeler,koptu kopacak son sicim;
görülecek üzerimizdeki tüm belalar.
Işıklar ölüyor kararıyor gönlümdeki caddeler,
Ölen günlerimde yok sevincim;
yıldızlarda okunuyor bu gece selalar.

Yâr seninle benim için mesafeler,
koydular bir yaya.
Sonra gerdikce gerdiler,
bizi hasret yapıp fırlattılar bir araya.
Yakınken de uzak oldu göz göze mesafeler,
oysa kıyaslar bakardım, bir yüzüne bir Ay'a.

Ne demek olduk şimdi biz;
tüm sözlükleri toparlayıp baktım,
bir olamayışımıza yok bulabildiğim bir anlam.
Bizim için karalamaktan;
kalmamışken önümde hiçbir sayfa temiz,sana bir ara bir kamyon yükledim anlam,taşıyamayıp kaldırmıştın römorku o ara.

Şimdilerde yıldızlar hep sabit, dilettirmez seni bana
Vaziyeti şaşırıp hasret nasip olsa, yinede getirtmez beni sana
Güneş en çok kurtulmak istediği benden giderde;
ondan yıldızlar bende yatıya kalır her gece.