Yâr Olmali Şiiri - Yaren Atalar

Varlığın özünde sönmez bir ateş,
Ruhun prangası aşk olmalı yar.
Doğunca kalbine solsa da güneş,
Zamanın nabzı o meşk olmalı yar.

Tenin kafesinde can kanatlanır,
Nefesin nefese değdiği andır.
Gece sinesinde gün aydınlanır,
Ayla sarmalanmış gök olmalı yar.

Gözde mühürlenmiş gizli sırlar var,
Ruhun ruhu öptüğü anı fısıldar.
Dudakta demlenen kutsal şaraplar,
Gönülden gönüle hep akmalı yar.

Sonsuz bir uykunun eşiğindeyiz,
Sevdalı kalplerin beşiğindeyiz.
Huzurun mahmurlu ışığındayız,
Vuslatın limanı pak olmalı yar.

Karanlık dağılır, ten sükût eyler,
Aşkın deryasında can erimeli.
Lâl olur diller de gönül zikreyler,
Huzurun koynuna diz kırmalı yar.

Güneşi bir kadeh gibi sunarak,
Gecenin bağrında nura banarak,
Ateşten gömleği aşkla sunarak,
Gönül mülkünde bir iz sürmeli yar.

Ne zaman, ne mekân, ne hüzün kalır,
Ruh kendi dengini bulunca dem alır.
Her nefes bir vuslat müjdesi olur,
Sözün bittiği yer aşk olmalı yar.

Dudakta sönmeyen o eski yangın,
Kalbin kalbe aktığı mahrem o anın,
Esiri olduğun bu tatlı canın,
Huzur sinesine hep dolmalı yar.

Yıldızlar dökülürken avuçlarına,
Zamanın ötesine köprü kurmalı.
Ruhun o en mahrem uçurumuna,
Gözleri kapalı bırakmalı yar.

Söz biter, sükûtun hükmü başlayınca,
Gözden sessiz yaşlar süzülünce,
Eğilir bakışlar aşkı duyunca,
Aşkın dergâhına yüz sürmeli yar.

Sarhoşluk dediğin ne mey ne kadeh,
Ruhun ruhta karar kıldığı o dem.
Huzur dediğin en son mertebe,
Ölümü vuslatla öldürmeli yar.

Gönül aynasından silince pası,
Yarenle bölünür dünyanın yası.
Baki olan aşktır, Hakk’ın nidası,
Her nefes başında ALLAH YÂR OLMALI yar.