Yar Kapıyı Sessiz Çaldı

Arguvan küçüktü. Herkes birbirini tanır, herkes birbirinin acısını bilirdi. Sakine ile Ali çocukluklarından beri aynı toprakta büyümüşlerdi. Aynı çeşmeden su içmiş, aynı dağlara bakmışlardı. Ama kimse onların birbirine nasıl baktığını bilmezdi. Ali askere gideceği gün, Arguvan meydanında kimseye belli etmeden Sakine’nin yanına yaklaştı. Elini uzattı, tutmadı. Sadece fısıldadı: Dönünce seni isteyeceğim. Sakine o gece sabaha kadar uyumadı. Yastığı göz yaşından ıslaktı ama içinde umut vardı. Kış erken geldi o yıl. Dağ yolları kapandı. Bir akşam üzeri Arguvan’a iki asker arabası girdi. Anası daha kapıyı açmadan ağıdı bastı. Sakine hiçbir şey sormadı. Sadece Ali’nin adını duydu. Askerde vurmuşlardı Ali yi. O an köyde rüzgâr sustu. Kar yağmaya başladı. Sakine o günden sonra siyah yazma taktı. Kimseyle evlenmedi. Her akşam dağın yamacına çıktı, uzaklara baktı. Yıllar geçti. Bir gün onu da evinin avlusunda buldular. Elinde Ali’nin askerden gönderdiği son mektup vardı. Mektupta sadece şu yazıyordu: Dönersem düğünümüzü baharda yapalım. Baharı hiç göremediler. Arguvan da şimdi iki mezar yan yana. Arasında bir badem ağacı. Her çiçek açtığında, Köy halkı bilir. O ağaç, yarım kalmış bir düğünün çiçekleridir artık. SÖZ MÜZİK: Hüseyin ASLAN