kızıl akşamların ufuklarında bakışlarım
güneş söndürüyor ışıklarını denizin üzerinde
ve ben tüm yanlızlığımla bırakıyorum yorgun bedenimi
sessiz bir parkın nemli banklarına
başımın üstünde uçan martılara bakıyorum
belki senin nerede olduğunu bilirler diye
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta