Yanlış Kalpte Tükenmişim

Gördüm; ellerinde bir kıymetim yokmuş,
Adım dudaklarında, yüreğinde hiç yokmuş.
Ben seni bir ömür diye içime ekerken,
Senin sevdan rüzgâra yazılmış, köksüzmüş.
Şimdi içimde ağır bir sükût büyür,
Ne isyan kalır ne de umut görünür.
Anladım; kıymet yanlış elde eksilmez,
Sadece susar… ve yanlış eli terk eder.

Şimdi adını içimden ağır ağır sökerim,
Her harfinde biraz daha derinleşir kederim.
Bir zamanlar “yuvam” dediğim o sesi
Ömrümün en ıssız yerine gömerim.
Anladım; insanı yıkan sevda değilmiş,
Yanlış kalbe düşen umutmuş tükeniş.
Ben seni kaybetmedim aslında
Yanlış kalpte yavaş yavaş
tükenmişim…