Yanıyormuş yansın Şiiri - Servet Balıbey

Yanıyormuş, yansın; garip mi geldi?
Gidişinle döktüğün, gözyaşım yanan.
Yapayalnız kaldığım yürek infilak;
Ateş benim, odun benim... Sebep mi hep sen?

​Gülüyormuş, gülsün; ele mi kaldı?
Ardından baktığım, güzel gülüşün.
Bir ömür adandım gençlik tarumar;
Ecel benim, mezar benim... Sebep yine sen?

​Kül olurmuş yanan; yanıma kaldı?
Giderken yıktığın, hayatım yalan.
Sol yanımda duran canım intihar;
Dert benim, hep benim... Sebep yine sen?