Yanılsamalar Şiiri - Kasım Kobakçı

Gördün mü ışıkları?
Sahne düzeni, gerçeğe uygun,
Oyunculuklar mesafeli.
Oyun, büyüleyici değil ama,
Akıl; yanılsamaların acımasız hakimi.
*
Duydun mu fısıltıyı?
Maskeler, yüze tam oturmuş,
Ruhlar, bedene yabancı.
Hikaye, dramatik değil ama,
Bilinç; uykudaki zihnin, sarsılmaz bekçisi.
*
Sezdin mi kopuşu?
Replikler, hayata paralel,
Sunumlar eleştirel.
Kurgu, gizemli değil ama
Yargı; duyguların soğukkanlı celladı.
*
Anladın mı levhaları?
Dekorlar mekana ait,
Değişimler aşikar.
Gösteri, kusursuz değil ama,
Sorgu; kabullenişin sessiz katili.
*
Hissettin mi duvarı?
Sınırlar, gözle görülür,
Geçişler serbest.
Burası, sığınak değil ama
Mesafe; özdeşleşmenin en büyük düşmanı.
*
Çözdün mü düğümü?
Gözyaşları, sahte akar,
Nedenler somut.
Sonuç, hüzünlü değil ama,
Farkındalık; eylemin birincil ateşleyicisi.
*
Yakaladın mı jesti?
Beden, role bürünür,
Benlik, dışarıda gözlemci.
Kimlik, kayıp değil ama,
Gerçek; sahnenin tek ve mutlak otoritesi.