ben bu yolu yalnız yürümeye
ezelden alışkınım
ayak izlerim kendime bile yabancı,
omuzlarım rüzgarsızlığa dayanıklı.
Ama rüzgar öyle esti ki bir an,
taşlar yerinden oynar sandım,
yalnızlık yön değiştirir,
kader fikrini günceller diye düşündüm.
meğer rüzgar
sadece geçiyormuş içimden,
dokunup çekilmiş.
Yol aynı yol,
ben aynı ben
yanılmışım...
Mustafa Alp
26.01.2026 15.00
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 19:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!