Yanılgı Şiiri - Ferda İnanoğlu

Seninle düştük toprağa
Filizlendik
Buğday durdu başağa
Harman olduk sonbaharda
Un olduk, ekmek olduk kurulduk sofralara.
İlk öptüğün yerde
Yıllar geçti
Ve hala aynı gözlerle
Yeniden, yeniden bakıyorum sana
Acımı kendim seçtim
Kulağım susamıştır yüreğinin homurtusuna
İçimdeki saklı pınar yıkamıştır
Gözyaşlarımı
Gözlerin lotus çiçeği, hazinedir kapama
Kuş olup konsam pencerene
Seyretsem seni
Alır mısın avuçlarına kalbimi
Bu gece
Sarar mısın derin uykularına
Bitmeyen rüyalarında
Kendince sever misin beni
Gece pencereden seyrettim sokağı
Her şey yerli yerinde
Sokak lambaları
Kurumuş ağaçlar
Göğe meydan okuyan gökdelenler
Sigaramı yaktım
Efkarı uçurdum gökyüzüne
Bir tek sen yoktun
alabildiğine bir ıssızlık çöktü yüreğime
Çare yok dedim
Çare yok işte sensizliğime
Sonra bir yıldız kaymadı
Yağmur da kesildi hüznümün ortasında
Pencereyi kapattım sessizce
Gece dedim uyku perdesini kapatsın üstüme
Yarın belki bir güneş salıverir saçlarını gökyüzüne
Umut olur
Sevda olur
Dolar gönlüme.