Yandı Gönlüm Şiiri - Sadık Kocabaş

YANDI GÖNLÜM

Yandı gönlüm senin kara sevdana,
Ağlamaktan gözde yaş da kalmadı.
Bir selâmın ömür verirdi bana,
Şimdi kapım çalan dost da kalmadı.

Döndüm baktım geçtiğimiz yollara,
Rüzgâr vurmuş kurumuştu dallara.
Bir sen vardın garip gönül bağımda,
Yıkık gönlüm konar taş da kalmadı.

Dedin sabret, gelir bizim bahar da,
Ömrüm geçti hazan ile kışlarda.
Çok aradım seni gurbet elinde,
İz sürmeye tozlu yol da kalmadı.

El sözüne uyup beni unuttun,
Bir nefeste yıllarımı kuruttun.
Kalemsiz Şair der ki son demde,
Can evimde yanar köz de kalmadı.