aşk,
bir ismin gölgesinde sığınmak değil
kendi güneşinde yanmayı göze almaktır esasında
ne bir elin sıcaklığıdır o
ne de bir çift gözün vaadi
aşk, ruhun en kuytu köşesinde
kendi kıyametini tek başına koparma sanatıdır
bir şehri yakıp kül etmek değildir mesele
o küllerden kendine dilsiz bir vatan kurmaktır
kimse bilmez
asıl sadakat, birine varmak değil
kendi uçurumunun kenarında,
rüzgara rağmen dimdik durmaktır
şimdi bu sükut, ne bir gidişin izi
ne de bir bekleyişin yorgun bahanesidir
aşk denilen mürekkebin bittiği yerde başlayan
o uçsuz sızı
ve kağıdın bile taşıyamadığı
isimsiz sarsıntı
Kayıt Tarihi : 11.04.2026 21:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!