Yalvarış Şiiri - Kasım Kobakçı

Yürekten kopan o ses, gökleri aşmalıdır,
Sessizlik perdesini, yırtıp da taşmalıdır,
Hakikate haykıran, vuslata koşmalıdır,
Lisanın suskunluğu, boşuna çekilmiyor.
*
Derinden inlemeyen, ruhunu paklayamaz,
Sırrını, fani olan alemde saklayamaz,
Korkunun şiddetini, görenler aklayamaz,
Mecnun gibi yanmazsa, hasretlik bükülmüyor.
*
Boğazdan çıkan nefes, dosta kafi gelmiyor,
Riyayla dolu hisler, maksada erişmiyor,
Feryat figan etmeden, rahmet kulu bulmuyor,
Emeksiz sedalarla, kapılar açılmıyor.
*
Yaradan’a el açıp, duanı eyle hece,
Aydınlığa erersin, olsa da vakit gece,
Kurtuluşun senedi, çözülen bu bilmece,
Yalvarış bitmedikçe, mühürler sökülmüyor.