Yalnızlık ferahlık Şiiri - Murat Ülkü

Yalnızlık ferahlık, kalabalık yalan,
Doğrunun yurduyken tenhada kalan.
Münafık sofrasından kaçıp kurtulan,
Hakk’ın kapısında huzuru bulur.
Q
Bazen bir özlemle daralır göğsün,
İstersin ki yarın düne dönüşün.
Nefesler kesilir, bitince gücün;
Sabır imtihandır, can yanar durur.
Q
Gözler yola dalar, bir haber bekler,
Dakika eklenir, uzar saatler.
Sükûtun içinde gizli feryatlar,
Dilsiz bir dua olup göğe savrulur.
Q
Kimse bilmez kalbin hangi derdinde,
Ruh gezer hasretin serin bendinde.
İnsan en son varır kendi kendine,
Yalnızlık dediğin, asıl özgürlüktür.
Q
Gönül heybesinde ağır bir sızı,
Alnımıza yazmış Mevla bu yazı.
Kışa esir ettik baharı, yazı;
Sessizce bekleyen vuslatı bulur.
Q
Gelen gideni hep aratır derler,
Dünya dedikleri fani bir yerler.
Gözden dökülünce kanlı kederler,
Toprağa karışır, bir umut olur.
Q
Ne bir söz kâr eder ne de teselli,
Yaranın derdi hep yüzünden belli.
Geçse de aradan seneler belli,
Unutmak imkansız, acı dost olur.
Q
Yollar mı tükendi, derman mı bitti?
O eski neşeler nereye gitti?
Kader rüzgarı bizi savurdu attı,
Yine de her nefes şükürle dolar.
Q
Dert çekmeyen bilmez, halden anlamaz,
Yürek yanmayınca dumanı tütmez.
Gündüzü bitirdik, geceler bitmez;
Hasretin yüküyle şafaklar solur.
Q
Gülmek bize uzak, ağlamak yakın,
Sakın ha kadere küsmeyin sakın.
Gözden akan yaşlar, o inci akın;
Sabır deryasında bir liman bulur.
Q
Dünya bir duraktır, bizler yolcusu,
Dinmiyor kalbin o ince sızısı.
Kaderin elinde bir aşk hırsızı,
En tatlı uykudan uyanış olur.
Q
Garip Murat der ki; yolun sonu nur,
Eğilme kimseye, dik dur hep vakur.
Yalnızlık dediğin en büyük gurur,
Sessizce yaşarsın, adın unutulur.