Beklemek, gelmeyecek olanı beklemek,
Ciğerime batan bir cam kırığı demek.
Bir sofranın neşesi, o kapının kilit sesi,
Bana sanki bilinmeyen dillerin bestesi.
Elimi uzatsam boşluk, tutanım olmuyor.
Bağırsam sesim duvara çarpıp yüzüme vuruyor.
İnsan kalabalıklar içinde bile yapayalnızmış.
Meğer o ıssız çölü hep yanında taşırmış.
Kemiklerime işleyen ayaz ne kıştan ne kardan,
Başımı yaslayacak biri yok, geçmiyor sızım dardan.
Kimse örtmesi üstümü, ben gölgeme sarıldım.
O sert sessizliğin koynunda yapayalnız kaldım.
Kayıt Tarihi : 21.11.2025 13:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!