Yalnızlık 2 Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Yalnızlık, her kapı zilinde kalbin şahlanmasıdır aslında,
Hiç çalmayan o kapıya koşarsın nefes nefese...
Ya bir çocuk oyunudur , ya kapıda kalmıştır bir yabancı,
Boynunu büküp içeri girmekmiş meğer, sessizliğin ilacı.

​Tüpün bile bittiğini ansızın öğretir bu boş odalar,
Sessiz duvarlar olur sana en sadık yoldaşlar.
Düşüncelerin devleşir, sığmaz olur artık dünyaya,
Gerçekten kaçıp sığınırsın o uçsuz bucaksız rüyaya.

​Sordular bana: "Peki sen, sen ne kadar yalnızsın?"
Dedim ki; "Onlarca vagonu çeken o yorgun lokomotifim."
Yüküm ağır, yolum uzun, içim insan dolu ama...
Raylarda tek başına ilerleyen o kimsesizim

Geçenlerde Selvi teyzemin yanına gittim
Onun için yanlızlık cam kenarına koyduğu sallanan sandalyeden yoldan gelip geçenleri izlemek.
O kadar çok yol gözlemiş ki yalnızlıktan kim ne zaman işe gidiyor geliyor hangi çocuk ne zaman ekmek almaya çıkıyor hepsini tek tek söyledi bana.

Sordum yanlızlık ne diye bana dediği cevap çok hoşuma gitti.
Etrafımızda insanlar olmasına rağmen, onlarla gerçek bir bağ kuramadığımızda ortaya çıkar yalnızlık dedi. Evet fiziken yanımızda çok insan var ....... Peki bizi anlayan duygularımızın bir olduğu kaç kişi var...

Velhasıl kelam yanlızlık yorar insanı canlar.
Umarım yazgımız güzel olur. Yalnızlık çok zor Allah a mahsus.
Kimsenin yanlız kalmaması dileğiyle dinleyen yüreklerinize sağlık 🤗