Yalnızlığın tarihi Şiiri - Selda Erşahin

Yalnızlığın Tarihi
İçinde, dışında, yanında değilim yaşamın.
İçim bir sevgi ırmağı,
dışım çıplak bir ağaç.
Yaslı bir gök ağırlığı çöker omzuma.
Çeşmenin yanında susuz kalanıydık dünyanın.
Her soluğumda can veriyor yeryüzü.
Eksiliyorum, yaşam —
sen çoğaldıkça.
Dön Allah, dön.
Uzak umutlar, uzak düşler koynunda.
İnsanoğlunun tarihidir yalnızlık.
Neyle besleniyorsun, tanrım?
Göğü kim kızarttı,
neden bu gri kefen üstümüzde?
Hani nerde gökkuşağın?