Yalnızlığım2 Şiiri - Ertuğrul Temizyürek

Dün yine sokaklarda dolaşırken dalgın, dalgın
Yine aklıma geldi unutmaya çalıştığım, yalnızlığım
Kurtulmak istese de kalabalıklar arasında ki bedenim
Gittikçe yalnızlığın kucağına itiyorlar beni sevmeyen sevdiklerim
Tanrım diyorlar ki bir sana mahsustur yalnızlık, öylemi
Benim kadar mı yalnızsın Tanrım etrafın bayağı bir kalabalık oysaki
Ne kadarda güzel bir duygu kalabalıklar arasında görünmemek
Neler yaşarsın neler edersin hiç bilinmemek
Kimse değmese dolaşmasa elime ayağıma
Belki de görünmez bir varlık olacağım kısa zamanda
Bir dünya kurdum kendi bedenimde kendime
Ruhumu serbest bıraktım geziniyor rahatça içeride
Bitmez tükenmez hayallerim var bir çocuk gibi oynadığım
Bazen sevdiğim türden bazen de çabucak sıkılıp usandığım
Binlerce düşünce dolaşıyor beynimde saliseler içinde
Her zerrem alıştı artık yeni evrenime
Her hayalimi bir yıldız yaptım astım sonsuzluğa
Sayısını bir ben biliyorum Tanrım birde sen duyuyorsun söylerken yalnızlığıma
Korkum yok endişe etmiyorum üzülmüyorum
Pişmanlığım yok mutluyum yalnızlığımdan
Tek bir korkum var ki Tanrım oda girdaba dönüşen yalnızlığımdan
Ben kapılıp gitmemek için dolaşırken etrafında
Unutmaya çalıştıklarımı geride bırakmak istediklerimi
Fırlatıp duruyor sürekli beynime ve ruhuma
Yaşadıklarım bir travmaymış
Onları geride bırakmam gerekiyormuş öyle diyor doktor
Benimde kötü bir huyum var ki Tanrım biliyorsun
İyi kötü ne varsa hiçbir şeyi bırakmam geride
Hepsini topladım saklıyorum yüreğimde
Bir gün çağırırsan eğer ki yanına beni de
O zaman dökeceğim her şeyi işin yoksa sen ayıkla
Ben mi istedim sen mi takdir ettin böyle bir hayatı
Hiç umurumda değil kim haksız kim haklı
Bırakmam geride en kötü bir anıyı
Seviyorum ben kimsenin bilmediği yalnızlığımı….