Yalnızlığı Seviyorum Şiiri - Hamit Atay

Yalnızlığı Seviyorum

Kimse bilmez,
Bazen kalabalıklar yorar insanı,
Bazen dost dediğin omuz bile ağır gelir.
Ben o yüzden,
Kendi sessizliğime sığındım.

Yalnızlığı seviyorum…
Çünkü kimseye kendimi kanıtlamak zorunda değilim,
Kimseye güçlü görünmek için savaşmıyorum.
Kırıldığımda sessizce kanıyorum,
Ve kimsenin haberi olmuyor.

Yalnızlık kötü değil,
İçinde huzuru ararsan.
Bir fincan kahveyi kendi ellerinle yapmak,
Bir şarkıyı kimseyle paylaşmadan dinlemek,
Pencere kenarında kendi gölgenle sohbet etmek…
İşte ben bunları seviyorum.

Kalabalıkta kaybolmaktansa
Kendi içimde bulunmayı seçtim.
Bazen konuşmam gerekirse
Kalemimle konuşuyorum,
Defterim bana en iyi dost oluyor.

Yalnızlığı seviyorum…
Çünkü orada yalan yok,
Çünkü orada maske yok,
Çünkü orada ihanet yok.
Sadece ben varım,
Bir de sustuğumda bile beni anlayan
O derin sessizlik.

Kimi insan yalnız kalmaktan korkar,
Ben ise
Yanlış insanlarla bir arada olmaktan korkuyorum.
O yüzden çekildim kenara,
O yüzden kapattım kapımı.

Ve şimdi biliyorum…
Beni en iyi yalnızlık sarar,
En iyi yalnızlık anlar,
Ve en çok yalnızlık sever.
Hamit Atay