Kimsesizlik kimsesizken olmuyor
Kalabalıklarda bile yalnızız
Ömrün solsa su verenin olmuyor
Kalabalıklarda bile yalnızız
Aşılmıyor yalnızlığın dağları
Zamansız bozuldu neşe bağları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Allah kimseyi yalnız bırakmasın. Hele kalabalıklarda bile yalnız kalmak yalnızlıkların en kötüsüdür. Gönlüne sağlık. Harika dizeler okudum.Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta