Yalnızım Ben Şiiri - Furkan Diker

Bir ev var içimde ışığı hiç yanmaz
Duvarları dert tavanı çökük biraz
Kapıyı kapatsam da geçmiş durmaz
Yalnızlık beni gece bile bırakmaz

Kırgınlığım adım olmuş aynalarda
Sesim boğulur kendi dualarımda
Sevildim sandım eksildim sonunda
İnsan ne çok kanarmış yalanlara

Ev yorgunluğu çöker omuzlarıma
Bir sandalye bile tanık susuşuma
Gülmek lüks artık bu yaralı yaşıma
Her nefes borç gibi yazılır hayatıma

Acı dinmez sadece içe gömülür
Kalp dediğin sabırla çürütülür
Kimse sormaz nasılsın diye
İnsan insanı böyle öldürür