Yalnızca Ses Şiiri - Mustafa Alp

kalpten gelmeyen gülüş, sadece sestir,
rüzgarda savrulan kupkuru bir nefestir.
yüzde açan çiçek değil, boyalı bir izdir,
gözde parlamazsa eğer, karanlığa gizdir.

bir tebessüm vardır, sabah gibi doğar,
içinde umut saklar, yaralara su akar.
bir tebessüm vardır ki camdan bir duvar,
dokunsan kırılacak, ardı hep bahar.

kalpten kopmayan söz, dudakta eğreti,
ruhun aynasında görünmez sureti.
sıcaklığı yoksa eğer, eksiktir hikmeti,
ses olur, yankı olur, yitirir kıymeti.

bir bakış vardır ki içten içe çağırır,
sessizliğin içinden adını bağırır.
bir bakış vardır ki boşluğa savurur,
seni değil, gölgeni alır da kovurur.

gülüş dediğin nedir? Bir anlık kıpırtı mı?
yoksa yürekte saklı, sevdanın fırtınası mı?
eğer gözler susarsa, sahte bir hatıra mı?
yoksa karanlıkta yanan umut kandili mi?

kalpten gelen gülüş, geceye yıldızdır,
yorulmuş bir kalbe dokunan sızıdır.
bir annenin duası, bir çocuğun nazıdır,
en sade kelimede saklı bir yazıdır.

ama kalpten gelmeyen, yalnız bir perdedir,
ardında gizlenen bin kırık kederdir.
sesi var, rengi var, lakin nefestir,
duyguya değmez ise, yalnızca hevestir.

ben isterim ki gülüş, içimde yankılansın,
bir dağın zirvesinden ovaya akansın.
gözlerimdeki gece, sabaha bağlansın,
sözlerim kalbimden çıksın da canlansın.

çünkü insan dediğin, sesten ibaret değil,
yalnızca görünen yüz, hakikat değil.
kalp susarsa eğer, hiçbir söz asil değil,
gülüş bile duyguya değmezse değil.

o yüzden bırak maskeni, bırak o sahte sesi,
kalbin konuşsun artık, sustur hevesi.
bir içten tebessüm kurtarır herkesi,
duyguysa gerçektir, gerisi yalnız sesi.