Yalıncak Şiiri - Ayşe Uçar

suküt dediğin ne karanfil
duyguların çıplaklığında dilini yutmuş zaman mı
dibi yok heybesinde küskünlük sabır mı biriktirir
delik deşik böğründe ne acılar ne sızılar
doğurur büyütür kim bilebilir ki bunu
her sırlı düşünce de kaç taç yaprak üretir
zamanla tomurcuklanır mı efsun
katmer katmer çoğalır mı acı
kanlı çiçekler açar mı ?
açar mı gözlerimde
sukünet

ne yapacağını bilemez ki insan karanfil
yaşayan ölülere su taşıyan taşkın bir nehir olur mu?
yolu taşlık çakıl dolu ve ızdırap yüklü
suyu çiğ rengi bulanık ah!
zihni dağınık

kalbi sızılı
bölük pörçük olmayan nereden bilsin ki ah!
çaresizliğin çözümsüzlüğün tepe zirvesinden
yeryüzüne tepetaklak kanatlanmayı
onu ancak bu yoldan geçenler anlar
bir de tek başına ölen turnalar

ah!...
karanfil
modası geçmiş klasik bir şarkının hüzünlü nakaratını
kahkahasını yitirmiş duvarlara karalasan
bende okuyup okuyup ağlasam

ellerime kan damlasa
kan damlasa ellerime

söylesene allı karanfilim
eli yüzü küflü sarsak yalnızlık çekilir mi ?
suküt-u hayal giyinmiş yalıncak yüreğimden

18082026:0521