Yalın 1 - Birliktelik Şiiri - Tunç Ziya ...

Newton’un kestiği o çizgiyi sildik,
Parçaların yalnızlığından öteye geçtik.
Varlığın dokusunda, görünmez iplerle
Zamandan ve mekandan azade birleştik.

Kaosun soğuk nefesiyle sarsılırken evren,
Yaşam, bir negentropik kalkanla direnir birden.
Düzensizliğin içinde yeşeren o öz-örgütlenme,
Bir dissipatif yapıdır; yok oluşa karşı, bir direnme.

Kızılgerdanın kanadında, bir dolanıklık pusulası,
Manyetik alanlarda titreşir yaşamın yankısı.
Klorofilin kalbinde, o eşevreli eşleşme,
Güneşi bir dize gibi dizip, sinerjiye dönüştürme.

Bürokratik buz küpleri, artık eriyor zihinlerde,
Katı hiyerarşiler bozulurken, yeni bir nefes var her yerde.
İzole değil, bir ekosistem; yönetilen değil, akışta olan,
Dalga-parçacık ikiliğiyle, tümünü kucaklayan.

Bütün, parçaların toplamından büyük bir gizem,
İnsan, doğa ve sistem; aynı dilde söyleşen bir elem.
Pasif değil, birbirine düğümlü proaktif varoluş matrisi,
Birliktelik; evrenin en kadim, en kutsal bilmecesi.