Yalan ve Veda Şiiri - İrem Aslan

Sevda adına ne varsa, söylenen sözler yalan,
Aşk dediğin bir çocukluk, hafızalarda kalan.
Ayrılık; meyve veren o ağacı kökten kesmek,
Kelimeler çaresiz, hayat bittiği an...

Gözlerini, sözlerini, hayatını sevdiler,
Zamanla tek tek sustu "seviyorum" diyenler.
Bir koşula, amaca bağlı değilken o aşk;
Nerede şimdi "sensiz yaşayamam" diyenler?

"Sözlerimi tutamam" deyip de gitti birden,
Çok sevilince bitti, tükendi ta derinden.
"Kıymet bil" dedim ama kalbimi ezip geçti,
Suçu bana yükledi, koptu hayat yerinden.

O vakit Yaradan da ayette buyurmuştu:
"Onsuz yaşayamam" diyene bir set vurmuştu.
"Çok sevme, alırım" diyen o ilahi hüküm;
"Her şeyim" dediğimi benden alıp sarsmıştı.

Ne kaldı ki elimde; hissiz, yalnız bir kadın,
Vefa, dürüstlük bitti, anlamı yok hayatın.
İçimdeki bu ahlar dökülürken dilimden,
Bir hükmü kalmadı artık ne tahtın ne de tacın.

İnim inim inleyip adımı söylese de,
Diz çöküp önümde o, af dilese de,
Hangi bağışlama geri verir huzuru?
Hangi söz can suyu olur kuruyan bu kalbe?

Gülüyorum dışımdan, gözlerim gülüyor gibi,
Oysa kalbim ağlıyor, dipsiz bir kuyu gibi.
Her sabah uyanmamak için yalvaran dilim,
Estağfurullah çekip sığınır Hüda’ya,
Ruhum can atıyor yine, sessizce bu vedaya...