Yalan Çiçekler Şiiri - Nurgül Ankara

Yüreğime buyur ettim herkesi,
Bir vefasızlığa sustum bu gece.
Çözülmez sanılan düğümler gibi,
Dostluk dediğimiz koca bir hece.

Zor günümün karı çöktü başıma,
Hani o parlayan yıldızlar hani?
Kırıldı güvenin ince bir teli,
Yalnızlık büyütür artık bedeni.

Can bildim, canımdan saydım da sizi,
Meğer bir hançermiş sevgi denilen.
Sildim hafızamdan o eski izi,
Dönüşü olmayan yoldur gidilen.

Bir el uzatırsınız sandım anında,
Siz kuyular kazdınız gizli derinden.
Veda vakti geldi, güneş şanında,
Koptum o sahte dost, kardeş yerinden.

Güvenimi kırdınız, incittiniz,
Kırık hayallerden dağlar ördünüz.
Gönlümün bağını siz bitirdiniz,
En derin yerimden yara verdiniz.

İyi günümde de gelmeyin sakın,
Zor günümde yoktunuz, unutmayın!
Uzak kalsın artık bu gönle yakın,
Eski yalanlara siz kanmayın.

Dersini aldı kalp, sustu nihayet,
Sessizliğim ağır, sessizliğim kor.
Bundan böyle dostluk sadece gayret,
Kıymet bilmeyene girmekse çok zor.

Kapım da gönlüm de hak edene açık,
Sözü sözden arı, dili özüdür.
Yalan çiçeklerden arındım artık,
Gül vefanın rengi, sevda yüzüdür.