Dilimin susup gözlerimin konuştuğu anlardayım.
Ama gözlerimi gören yok,
Tıpkı aşk ile yanan kalbimi gören olmadığı gibi.
Şimdi ucu yanık bir geçmişin külleri arasında çocuk masumiyetimi arıyorum.
Agır geliyor dişlerime çarp çarpa parçalanan dilimden dökülmeyen sözcükler.
Kılıç yarası bir aşk ve kefensiz bir ölü,
İşte hayatımın iz düşümü.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta