Yal(a)nız Şiiri - İlhan Selçuk Kasırga

Bazen dost arar yalnızlığım bazen tutunacak bir dal
Hayatın yokuşlarında ne güç kaldı bende ne de hâl
Eski insanlar yok artık, bizi sabırla dinleyen ninemiz
Kınalı elleri merhamet yüklü bakışlarıyla nakış ören annemiz
Mahrem görmesin diye köşe bucak kaçan bacılar
Onlardan geriye kalan ise şu tarifsiz acılar
Şimdi tek başıma yapayalnız acım hüznüm elemim
Yağmurlu bir şubat gününde bir ben bir de kalemim
En kötüsü de biz hep yanındayız diyenlerin olmayışı
Cenaze evinde helva yiyenlerin yalandan ağlayışı...
İnsan yalnız kalınca içinden diyor: "heba olmuş emeklerim!"
Ben düşünce tekmeyi vurup kaçtı dost zannettiklerim...