Yaktın sen ellerinle Şiiri - İbrahim Ero ...

Girdin gönül bahçeme aşktan yana ne saçtın
Ayrılık tohumunu ektin sen ellerinle
Filizlenen sevgimi tutup kökünden biçtin
Hasatı çok erkene çektin sen ellerinle

Hiç gayret göstermedin düzeltelim diyerek
Kaçırdın gözlerini hep başını eğerek
İçimizdeki közü harladın üfleyerek
Üstümüze benzini döktün sen ellerinle

Oysa nasıl başladık bak şimdi nasıl bitti
Yaptığın vefasızlık bak bizi bizden etti
İçimde sana karşı heves kalmadı gitti
Gönlümdeki yerini söktün sen ellerinle

Senden şüphe etmeden her şeyine kanardım
Verdiğin zehir olsa ona ekmek banardım
Elif gibi dosdoğru aşkımız var sanardım
Ne yazık ki ikiye büktün sen ellerinle

Bakınca o yüzüne öyle saf öyle nurlu
Anlatırdım herkese ne kadarda gururlu
Önce ayrı oynadın sonra da başka türlü
Bu sevdaya hançeri soktun sen ellerinle

Berrak bir su giydik bulanık sele döndük
Fırtınaydık borandık esmeyen yele döndük
Kıvılcımla başladık kor olduk küle döndük
Körükleyip ateşi yaktın sen ellerinle

Ne emekler vermiştik bu temeli atarken
Aşkımızdan harç yapıp sevdamıza katarken
Nelere göğüs gerdik biz ayakta tutarken
Gel gör ki bu eseri yıktın sen ellerinle

Yıktığın bu enkaza geri dönüp bakmadın
Ne haldedir diyerek arayıp bir sormadın
Eroğlu’nu öldürdün yaralı bırakmadın
O kurşunu bilerek sıktın sen ellerinle