Yakma bir Şiiri - Servet Balıbey

Yakma tüm gençliğimi, unutma çok sevdiğimi.
Hani seven gözlerin? Hemen unuttu beni.
Çocuk, yarının gülü, senden bana armağan;
Kalsın ayrılık şimdi, sevgi gerçek armağan.
​Sevdaya dair sözler yorulmadı mı artık?
Yaktık bütün kalpleri, sözlerimizle yaktık.
Her yerde münhasır sevda, her yerde yorgun, saçma...
Kalp kalbe çekiç vurur, kalp kalpte bir travma!
Engelli telefonları, koltuk altı aksaklık;
Kirlenmiş tavırları, saygısız bir vasatlık.
Sevenler düşman olmuş, mahkemede davalık;
Koptu olanlar oldu, sevenlerde ayrılık.
​Büyük aşk çok küçüldü, balon ipiyle bağlı;
Çekiyor onu çocuk, anne ve baba ayrı.
Saydırma! Aile ne ki? Saygı karakollarda...
Çocuk yetim büyüyor; ne anne var ne de baba.
Üflüyor tezgah kahır, teyakkuz vermiş çocuk;
Sokakta büyür despot, başında bir korkuluk.
Sallanma, kafan mı güzel? Bir daha gelme, yeter!
Eridi bir müptezel; ölüyor, ölmek güzel...
​İpin üstünde hayat, bir cambaz mıyım yoksa?
Gerginim ipte, gergin; beni bir çeken olsa!
Nedir bitmeyen kuşku? Ne bu bitmeyen saçma?
Hani toplum yaşlanmış kırışmış bir bakışta...
Evlenmiş, evi barkı yok; eşi var, gördüğü yok.
Asgari bir hayatta yaşar mı, anladığı yok!
Koştur bir kalabalık, çölde yürüyen balık...
Bu fikir adam olur mu? Sadece bir saçmalık!
Gece gündüz devirde, mesai bitmez devir;
Gözünü açıp kapa, gözünü bana çevir.
Yuva kur yalnızlığa, kiralık bir sazlığa;
Senin olmayan bu hayat miras kalsın çocuğa