Yakamozlar da Söndü Şiiri - Adelina Hera

Elimi uzatsam, fersahlarca uzaktasın,
Bir zaman avuçlarımda uyurdu ellerin.
Şimdi güneşe dokunmak kadar acı,
Adını ansam kanar bütün şehirlerim.

Gözlerin aydınlatmıyor artık yakamozları,
Deniz aynı deniz, gece yine aynı.
Sen bana sarılırken ben ararım izlerini,
Teninde başka bir gecenin kokusu saklı.

Ben seni bir enkaz gibi seviyorum,
Her taşın altında adını arıyorum.
Sen her şey yolundaymış gibi sarılıyorsun,
Ben kollarında gönlü yaşlı kalıyorum.

Sen başka tenlere bıraktın gölgeni,
Ben yine gölgende huzur aradım.
İhanetin kokusu sinmiş tenine,
Ben yine de “benimsin” diye sarıldım.

Elimi uzatsam, fersahlarca uzaktasın,
Oysa hala yanımdasın, kollarımdasın.
Sen de beni seviyorsun, biliyorum…
Ama artık o sevgide masumiyet bulamıyorum.

Belki aşkımız bitmedi,
Belki hala birbirimize aitiz.
Ama bazı ihanetler öldürmez sevgiyi;
Sadece aşkın büyüsünü alır.

Ve ben seni hala seviyorum…
Söz verdiğim gibi her gün daha fazla
Ama canımdan can azalırcasına,
Yaşarken yok olurcasına….