Yak Bu Aşkın Korunda Şiiri - Baki Ortak

Yâr,,,
kaç geceyi sabahlara gömdüm,
kaç sabahı akşama çevirdim de
bir tek senin adını silemedim dilimden.

ellerim boştu,
avuçlarımda kırılmış yıldızlar taşıdım.
gözlerimde yorgun göçler vardı,
her biri senden kalan bir iz,
her biri içimde açılmış derin bir uçurum.

ne zaman unutmaya kalksam,
bir rüzgâr çıktı ardından.
ne zaman başka bir yola sapsam,
adın taş oldu ayaklarıma.

ben ki,
kendi gölgemden kaçarken
senin gölgende dinlenmek isteyen bir gariptim.

kaç şehir eskittim ardında,
kaç mevsim tükettim.
kar yağdı içime,
bahar geçmedi kapımdan.

gönlüm bir virane han,
duvarlarında eski türküler,
pencerelerinde kırık düşler,
avlusunda sensizliğin paslı zincirleri.

bir zamanlar umut dediler bana,
şimdi küllerimi savuran rüzgârlar tanıyor ismimi.

aşk dedim,
ateş oldu.
hasret dedim,
çöl oldu.
özlem dedim,
gece oldu.
sen dedim,
ömrüm oldu.

kaç kere yıkıldım,
kaç kere doğruldum ardından.
her düşüşümde biraz daha sana yaklaştım,
her kalkışımda biraz daha kendimden uzaklaştım.

şimdi önümde uzun yollar,
arkamda suskun yıllar var.
yüreğimde ise
bir tek senin adın yanıyor.

ey sevgili,
ister cennet de buna,
ister cehennem.
ben senin bulunduğun yerde yanmaya razıyım.

çünkü bazı yangınlar söndürülmez,
bazı yaralar kapanmaz,
bazı sevdalar unutulmaz.

gecenin koynunda ağlayan yıldızlar şahidim olsun,
dağların yalnızlığı şahidim olsun,
ömrümün kırık aynaları şahidim olsun;

ben seni sevmekten vazgeçmedim.

varsın dünya beni günahkâr saysın,
varsın bütün kapılar yüzüme kapansın,
varsın yalnızlık diz çöktürsün gecelerime.

ben yine de
adını bir dua gibi taşıyacağım dilimde.

ve gün gelir de
son nefesim göğsümden ayrılırken,
bir avuç toprak örterken üstümü,
rüzgâr usulca fısıldasın ardımdan:

"bir sevdaya ömrünü adadı,
yanmayı korkmadan seçti."

işte o vakit,
küllerimin arasından yükselen son sözüm olacak:

ben aşkın mahkûmuydum,
ben hasretin yolcusuydum,
ben yaralı bir gönlün türküsüydüm.

ve beni bilenler diyecek ki;

Kul Ortak geçti bu dünyadan,
ama sevdası hâlâ yanıyor...

Kul Ortak'ın yüreğinde bir kor vardı,
ne zaman sönsün dediler,
daha da harlandı.

Kul Ortak aşkın ateşine gönüllü yürüdü,
kül oldu,
ama sevdasından dönmedi.
KUL ORTAK