Yağmurun Dili Şiiri - Aykut Alp Saka

Yağmurun dilisin
Sen tadıyorsun toprağın içinde kımıl kımıl dünyaları
Denize kıyısı olan bir kuraklık çatlağından
Bir dudak buğusu gibi sızıyorsun..
Köhne ve sulu etleriyle meyvelerin
Serinliğinde eriterek çölleri
Nehirlere karışarak taşıyorsun debi’nden
Önüne çıkan virajları ten belleyip
Yontarak zarafeti taşlardan
Bir anıt gibi yükseliyorsun bulutların ağzına
Adresini hiç değiştirmeyen ormanlar
Hep senin şivenle konuşuyor
Sen tadıyorsun tohumların fışkınını

Yağmurun dilisin
Bilirsin acılığını ham elmaların
Kekreliğini kumların
Unutmazsın dağarcığında kuş adlarını
Haberdir şimşeğin serçelere
Olur da bir kediyi ıslatırsan,
Bir yudumda yutkunursun sellerini;
Olur da bir köpeği ıslatırsan,
Kanattığın yerinden içine sızarsın;
Tatmazsın çiçekleri bir yaz boyu..
Çamurlara karıştığın da olur kimi zaman
Karışması gibi unların; toprakla..
Beline kadar batarak yürüyen,
Okul çocuklarının çıkınında
Ekmek olursun

Yağmurun dilisin
Kalabalığın sokaklara yazılı
Taş kaldırım kağıtları konan
Gökyüzü zarfını ıslatırsın
Bazen de acı bir tütünün incecik kağıdına,
Ve sararan parmak uçlarına değip
Sararsın bir sigarayı
Gökyüzünün imzasının:
Telif hakkı alınmış bulutların altına
Çatılara, otlayan hayvanlara
Çiçeklere atılırsın

Yağmurun dilisin
Seninle yazılır kullanma kılavuzu icatların
Şirketlerde senin jargonunla çağrılır patronlar
Seni söker her çocuk okul sıralarında
Camlara çarpa çarpa öğrettiğin dinginliği;
Tenha yol kenarlarına atılacak eşyalara,
Tozduman kilitli odalara;
Apartman boşluklarına kadar yayarsın.
Geçmiş yıllar gibisin tek tek bakıldığında
Biraz geriden bakıldığında bir asır gibi…
‘’Ve’’ bağlacıyla başlattığın gelecek’ten
Acele etmeden bir yarın doğurursun
Üzerinde durmadan çarçabuk geçilemezsin

Sen
Yağmurun dilisin
Yağmurun sesi..!
Bazen de bir ‘’anne’’ sözcüğü;
Yolları ayaklarında gizli,
Adımları dizlerinde saklı
bebelerin ağızlarında..