Yağmurda Piknik Şiiri - Barış Bilen

YAĞMURDA PİKNİK

Üstümde uyku mahmurluğu,
Pencerenin önündeyim.
İki elimde kalakalmış perde,
Bu ne yağmur böyle; şaşkınım.

Cama vuran damlalar,
Bana sormadan bir de;
Birleşip, ne de güzel yol almışlar bile,
Ben hâlâ tereddütteyim.

Olsun;
Yok yok, olsun! Kararlaştırdığımız gibi,
Biz pikniğimize gidelim.

Dünden kurumaya astığım,
Şortum ıslanmış balkonda,
Olsun; Rengi solmuşlardan birini giyerim.

Sahi bugün pazarmış,
Kasap kapalıymış,
Zaten tavuk da satmazmış,
Olsun; Kanatları Kadir Abi’den ödünç isterim.

Bisikletin tekeri patlamış,
Her yeri döküktü gerçi,
Güven de olmazmış,
Onunla nasıl gelecektim,
Olsun; Ben de minibüse binerim.

Kusura bakma,
Biraz geciktim.
Cüzdanımı düşürmüşüm,
Bu hesapta yoktu,
Yetişemem diye,
Onca yolu telaşla yürümüşüm.
Olsun; Bak… bekledin.

Şemsiyen tek kişilik zaten,
Birimiz kuru kalsın,
Benim ihtiyacım yok.
Baştan aşağı ıslak olsam da,
Olsun; Nasılsa şeker değilim.

Üzgünüm,
Elim boş geldim.
Ne varsa hepsini,
Yolda, ihtiyacı olanlara verdim.
Ben çoktandır iştahsızım,
Az yemekteyim.
Sen öyle neler getirmişsin...
Yine beni mahcup ettin.
Olsun;
Ne fark eder,
Bugün sen, yarın ben,
Seven sevdiğine hesapsızca versin.

Saçlarım dağılmış,
Üstüm çamurlanmış,
Çorabım çok ıslanmış,
Olsun; O kadar da olsun,
Sen de ayakkabılarını çıkar,
Çocuklar gibi:
Çimlerde çıplak ayaklarımızla gezelim.

Burasıydı değil mi?
Ceviz ağacı sırtımızda,
Deniz manzaramızda,
Hayvan dostlarımız etrafımızda...
Hava biraz rüzgârlı ama,
Olsun; Aşk olsun,
Sarılacağız ya…

Heey Bekçi abi,
Uzakta durma, otur yanımıza,
Koy bir bardak çay,
Senin de ısınsın için.

— “Olsa içeriz elbet evlat da...
Anlat hele;
Sabahın köründe,
Bu yağmurda,
Sırılsıklam...

Tek başına böyle,
Kimle konuşup gülersin?"

Barış BİLEN, 2024