Yagmur Kavsaginda Şiiri - Seyfi Karaca

Günün arka planında dağları saran
Sis duman
Ön planında yağmurdan düşen damlaların gövdesini delik deşik ederek akıp giden dere kenarı
Türbülans sırasında uyarısı hiç kesilmeyen görüntüsüz anonslar gibi koyu rengine bulanıklığın
Kış bildirisi dağıtmaktan dönüyor sanki kara yel
Ve ağaçların yapraklarını soğuk torağa saçmış dökmüş kapısı kuzey cephesine kilitli bahçeli evin
Duvarlarına kadar sızmış sokulmuş simsiyah yalnızlık
Abrulun engir heybesini üzüm salkımlarıyla hevenkleyen dağda bayırdan bayırdan yılkı miladı kadar eski
Ekin başaklarıyla toprak yorup süren orak ayında alın terini silmiş bırakmış unutmuş keten gömleğin
Burcu bağında ve ırgat yanığı bağrında çalıp çığıran radyo türküleri kadar eski
Köknarlar kadar eski
Selvi kavaklar kadar eski
Gürgenler çınarlar kadar eski
Şehri kuşatan hisar kuleleri kasaba durakları tiren garları piyango çekilişleri tebrik kartları son takvim yaprakları
İnsan kalabalıkları ve saat çınlayışları kadar eski
Sessiz bir fısıltı mektubuyla apartman daireli sokak lambalarını söndürüp giderek
İnsan zaman terminalinde sarhoş sayıkladığı düşlerde uyuklayıp duruyordu belki ıssızlık ve kedi
Yağmur kavşağında meskensiz rüzgarların dönüp dolaşıp estiği dokunaklı kumanyadan kazmayı küreği yaktı mart
Üstünden eskş soğuklar esti geçti
Kiraz ayı geçti
İlk güz geçti
Orta güz geçti
Son güz geçti
Kara kış geçti
Gücük….
Aaaah deli gücük, aklı kıt kanaat gücük, buz sarkıtlarından kendine kolyeler dizen bozan gucük
Hamam çıkışında gıcır gazoz içip iskarpinini kar beyazına boyatan gücük
Buğusu üstünde tüten ekşili çörekler
Ve Eski sokaklar gibiydin

Aralık/25