Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Yağmur,
Bu gün çok şidetli yağıyor.
Gök yüzü simsiyah.
Bulutlarla kaplı.
Şimşekler çakıyor.
Gök gürültüleri bir birilerine karışıyor.
Sanki, dünyalar benim oluyor.
Ben böyle havaları çok severim.
Sicim gibi yağan yağmuurda dolaşırken
İliklerime kadar ıslanır haz alırım.
yağmuru şiriniz harika tıpkı beni anlatmışsınız aynı duyguları bende hissederim harika olmuş tebrik ediyorum 10 pun
Benim hemşehrim serbes yazasa işte böyle yazar, gözlerimin önünde şiirin resmi canlandı ve bu sade doğal şiirinizi çok beğendim ben. Elleriniz yüreğiniz dert görmesin baki selamlar...
cok guzel bır calışma yağmur rahmettir ne kadar güzel anlatmışssınız kutlaırm antoloji+10 puan la degerlendırıyorum saygılarımla
selami
Çok güzel bir çalışmaydı Can abim.. Beğeniyle ve keyifle okudum..Islanasım geldi çıkıp yağan yağmurda. Gönülden kutluyorum.. Hep sevgiyle ve sağlıcakla kalın.. Halim AKIN 10 PUAN.+ANT..
Yağarız dağlara kırlara.
Tüm güzelliklere yağarız.
Nehirlere, denizlere karışır kayboluruz.
Sonra Ebem kuşagı olur,
Tekrar doğarız Dünyaya.
Çiçekler dağılır yeryüzüne
Bulutlar süsler gök yüzünü..
Sevgi dolar bütün gönüllere.
Ne ben bendeyim nede o.
Bende hep böyleyim işte....
Yüreğinize ve emeğinize saglık
güzel bir çalışma saygılar
Yağmurda gezinti güzeldi,yüreğine sağlık,saygılarımla
Rahmet ve afet aynı anda aynı yerde............
Teşekkürler hocam, saygılar
Sonra Ebem kuşagı olur, tekrar doğarız Dünyaya
Çiçekler dağılır yeryüzüne
Bulutlar süsler gök yüzünü..
Sevgi dolar bütün gönüllere.
Ne ben bendeyim nede o.
Bende hep böyleyim işte....
Büyüm abiiii,yav yine harika bir eser,maşaallah,yüreğine gurban senin can ağabey,o güzel yüreğine,dizeleri okurken yaşadım adeta,şiir gibi şiir işte,işte benim ağabeyimin yüreği ve usta kalemi bu,saygılar sunuyorum pirimize,üstadımıza,ağabeyimize,hürmetle öptüm ellerinden,eyvallah abi ben gider artık,İzmir uzak yer:))
Hep bahar gibi olsun yüreğiniz..Daima umutla yeşersin..Hiç tükenmesin gözlerinizdeki ışık..
Sevgi ve saygımla dost...
'BAHAR GELSE ' DEDİRTTİ CIVIL CIVIL ŞİİRİNİZ
KUTLARIM SAYGIYLA
FATMA HATUN ESEN
Bu şiir ile ilgili 61 tane yorum bulunmakta