“Yağmursun sen, içime düşen; sonbahar ferahlığıyla…
Ilık teniyle süslenmiş, boyanmış İstanbul gibisin…”
Sana çıkar mevsimler, tüm çiçekler.
Gidilmez senden, bu huzur yerinden.
Sen olmadan bu yerler, yeşil, güneş, yıldızlar anlamsız, hiçbir
şeyin anlamı yok…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta